Nuovo Cinema Paradiso

Artık ünlü bir yönetmen olmuş Salvatore, 30 yıl sonra bir arkadaşının öldüğü haberi üzerine doğduğu kasabaya geri döner. Kasabaya geldiğinde eski anıları canlanan Salvatore, Cinema Paradiso adlı sinemada projeksiyoncu olarak çalışan Alfred ile ilişkilerini hatırlar. Küçük bir çocuk olan Salvatore, günlerini Alfred'in yanında geçirmekte, filmlerle ilgili konuşmakta ve Alfred'in sinema konusunda deneyim ve bilgilerinden yararlanmaktadır. Babacan tavırlarıyla Salvatore'nin hayatında önemli bir yere sahip olacak Alfred sayesinde sinemaya olan aşkını ve tutkusu keşfedecektir.

Kaybedilen Masumiyet ve Gümüş Ekrandaki Nostalji

Giuseppe Tornatore’nin 1988 yapımı unutulmaz eseri 'Cinema Paradiso', sinemanın büyüleyici gücüne, çocukluk masumiyetine ve zamanın acımasız geçişine yazılmış en içten aşk mektubudur. Film, İkinci Dünya Savaşı sonrası yoksul bir Sicilya kasabasında, hayatın tüm zorluklarından ve savaşın yıkımından kaçan halk için tek gerçek sığınak olan "Cinema Paradiso" (Cennet Sineması) salonunu merkeze alır. Bu karanlık salon; kahkahaların, gözyaşlarının, gizli sevdaların ve yasakların paylaşıldığı kutsal bir mabet gibidir. Toto ve makinist Alfredo arasındaki baba-oğul ilişkisi, pelikül şeritlerinin arasında filizlenen, hayatı anlama ve büyüme serüveninin ta kendisidir.

Filmin en güçlü alt metinlerinden biri, kasabanın rahibi tarafından acımasızca sansürlenen (kesilen) öpüşme sahneleridir. Bu sansür, sadece bedensel bir tutkunun engellenmesini değil, otoritenin bireylerin hayalleri ve arzuları üzerindeki baskısını simgeler. Sansürlenen her sahne, aslında halkın elinden alınan yaşama sevincinin bir parçasıdır. Alfredo'nun Toto'ya "Buradan git ve bir daha asla arkana bakma" diyerek onu kasabadan kovması, nostaljinin ne kadar tatlı olsa da insanı geçmişe hapseden zehirli bir pranga olabileceğini gösterir. Büyümek ve "kendi filmini" çekmek için o sıcak, güvenli karanlıktan çıkıp gerçek hayatın acımasız aydınlığına yürümek şarttır.

Finalde, yıkılan sinema salonuyla birlikte bir çağın kapanışına ve modernizmin o saf, ortaklaşa yaşanan duyguları nasıl yok ettiğine şahit oluruz. Ancak 'Cinema Paradiso', kesilip birleştirilen o son film bobiniyle bize şunu fısıldar: Zaman mekânları yıkabilir, insanları bizden alabilir ama perdedeki o büyülü anlar ve anılar, asla sansürlenemeyecek kadar ölümsüzdür.

Yıllar sonra, yetişkin bir adam olarak kasabaya dönen Toto'nun, yıkılan sinemanın tozu dumanı arasında Alfredo'nun kendisine bıraktığı mirası, yani o "sansürlenmiş öpüşme sahnelerinden" oluşan bobini tek başına izlediği o görkemli final sahnesi... O sahneler ekrandan akarken dökülen gözyaşları; sadece yitip giden bir aşka değil, geri dönülemeyecek o saf çocukluğa, sinemanın birleştirici sihrine ve kaybetmeden büyümenin imkansızlığına yakılan unutulmaz bir ağıttır.